//////

Schyłek architektury secesyjnej

zupa_gulaszowa_z_papryka_i_pomidorami_4_-_kopia

Z pewnością każdy z nas śmiało stwierdzi, że secesja jest jednym z piękniejszych i cieszących oko nurtów w budownictwie, a w zasadzie w architekturze i ornamentyce. Szybko rozbłysła i szybko zdobyła sławę. Jak więc wyglądał jej schyłek? W końcu drugiej połowy XX wieku można było zaobserwować silnie działającą odmianę secesji redukcyjnej. Wielkim przeszkleniom towarzyszą płaszczyzny o prostej budowie i równomiernie, regularnie rozmieszczone pilastry. Tymczasem ornament koncentruje się tylko na zwieńczeniu wejściu do budynków. Po roku 1918 możemy zaobserwować stopniowy zanik secesji w architekturze. Zaczął się stapiać z eklektyzmem, który łączył w sobie kilka prądów, między innymi klasycyzm, modernizm i neobarok. W późniejszym czasie, w okresie powojennym zaczęto krytykować secesję. Negatywnie nastawiona była ówczesna awangarda. Architekci, którzy wcześniej utożsamiali się z artystycznym prądem art nouveau, obecnie stali się radykalnymi zwolennikami funkcjonalizmu. Okazuje się bowiem, że w porównaniu do innych stylów secesja była jedynie małym epizodem w ogromnej historii architektury nowożytnej. Musimy jednak podkreślić, ze doprowadziła do trwałych i znaczących przekształceń w pojmowaniu roli architektury.

Comments are closed.